26 Ağustos 1914 yılında doğan ve vefat ettiği 15 Ekim 2008 tarihine kadar Türkçenin yaşayan en büyük şairi olarak kabul edilen şiirimizin büyük ozanı Dağlarca’yı vefatının 9. yılında saygıyla anıyoruz.

Av.Ziya YERGÖK-(Yeni Adana Gazetesi yazısı) 
1968 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne girdiğimde Vezneciler-Büyük Reşit Paşa Caddesi üzerinde bulunan bir özel öğrenci yurdunda kalmıştım. Yurdun hemen yanında o zaman da çok ünlü bir şair olan Dağlarca’nın bir Kitapevi bulunmaktaydı, kendisini burada devamlı görürdük. 1970'den sonra ise o kitapevini kapatmıştı.

İlk ve Orta okulu Adana, Kozan ve Tarsus’ta tamamlayan Dağlarca’nın ilk öyküsü 1927 yılında Yeni Adana Gazetesi’nde, ilk şiiri de 11 Ocak 1928’de ‘’Gurbette Feryat’’ adıyla yine Yeni Adana’da yayınlanmıştır.

94 yılı bulan uzun yaşamı boyunca çeşitli yayınevlerince 130’u aşkın kitabı yayınlanan Dağlarca, şiirlerini güçlü bir Türkçe tutkusuyla, arı ve duru bir dille yazmış, dilde sadeleştirme çabalarına destek olmuştur. Türkçeye olan tutkusunu ‘Türkçe Katında Yaşamak’ adlı şiirinde ‘’Türkçem benim ses bayrağım’’diyerek dile getirmiştir. Şiiri ile ilgili edebiyat çevrelerinin ortak yargısı ‘’ilk kitabından bu yana kendini devamlı aşmaya çalışarak özü ve ifade sağlamlığı ile kendine has bir şiir geliştirmiştir. İlk başta sezgisel, daha sonra akılcı bir tutum ile insanın evren, tabiat ve toplum içindeki yerini irdelemiş, hiçbir edebi akıma bağlanmadan, hiçbir şairden belirgin olarak etkilenmeden,benzerlerine rastlanmayan özgün bir şiir ortaya çıkarmıştır.’’

Dağlarca, uzun yaşamı boyunca ulusal ve uluslararası alanda sayısız ödül kazanmış, şiiri ve sanatı evrensel boyuta ulaşmıştır. 1967’de Uluslararası şiir forumunca ‘’En iyi Türk şairi’’ seçilmiş, 13.Struga (Yugoslavya) şiir festivalinde ‘’Altın Çelenk Ödülü’’ nü kazanmıştır.

1940 yılında yazdığı ‘’Çocuk ve Allah’’ şiiri büyük yankı uyandırmış ve beğeni toplamıştır. Özellikle 1970’li yıllardan sonra çok sayıda çocuk şiiri de yazmış olan Dağlarca’ya göre ‘’sanat eseri hem bir saat gibi içinde bulunduğumuz zamanı, hem de bir pusula gibi gidilmesi gereken yönü işaret etmelidir.’’

1979’da yayınlanan ‘’Çukurova Koçaklaması’’ adlı eserinde Çukurova’nın Kurtuluş Destanı anlatılmıştır. Çok doğru bir saptama ile ‘’Çukurova Koçaklaması’nda kutsanan sömürgenlere karşı yiğitçe direnen Çukurova halkıdır.’’

Çok üretken bir şair olan Dağlarca’nın, Çakırın Destanı, Üç Şehitler Destanı, İstiklal Savaşı, Sivaslı Karınca, İstanbul Fetih Destanı, Çanakkale Destanı, Vietnam Savaşımız, Kubilay Destanı, Malazgirt Ululaması ve Yeryüzü Çocukları’nı yüzlerce yapıtı arasından örnek olarak sayabiliriz.

Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın uzun yıllar yaşadığı İstanbul, Kadıköy’deki evinin bulunduğu sokak ‘’Fazıl Hüsnü Dağlarca Sokağı’’ adını taşımaktadır. Kendisi de evini ölümünden sonra müze yapılmak üzere Kadıköy Belediyesi’ne bağışlamıştır. Yine Kadıköy Kalamış sahilindeki Kalamış Parkına, elinde kitap olan büyük boy Dağlarca heykeli dikilmiştir. Ayrıca Tekirdağ ve Eskişehir’de de adı cadde ve sokaklara verilmiştir. Çukurova’nın kurtuluş mücadelesini en mükemmel şekilde destanlaştıran ve Adana’da büyük izleri bulunan bu değerli ozanın adı daha fazla gecikilmeden Adana’da da bir bulvar, cadde veya parka verilmelidir. Mevcut Belediye yönetimlerinin bu konuda duyarlı olacaklarını umuyoruz.

Dağlarca’nın aşağıda okuyacağınız Çukurova Koçaklaması’ndaki‘'Beş Sesin İkincisi’' isimli şiirinin son bölümü bugün Adana’daki 5 Ocak Anıtı’nın güney tarafındaki rölyef üzerinde yazılı bulunmaktadır.

BEŞ SESİN İKİNCİSİ
yurt özgürlük ağacı
ben özgürlük dalıyım
kivrem Adanalıyım

çağların Seyhandaki
nice yıllık salıyım
kivrem Adanalıyım

bin avuç yıldızım var
geleceğin falıyım 
kivrem Adanalıyım

ben yediden yetmişe
kurtuluş masalıyım
kivrem Adanalıyım